Door deze website te gebruiken gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website.

Geschiedenis

Geschiedenis van Theole

Vanaf 1891 onstaan er in Tiel met de regelmaat van de klok nieuwe voetbalclubjes en elftallen. Allemaal spelen ze hun wedstrijden aan de Waal op de "Kaai" (de huidige Nieuwe Kade) en allemaal worden ze vrijwel net zo snel weer opgeheven als ze zijn opgericht. De clubjes hebben namen als Voorwaarts, Victoria, Ajax, VAC (Victoria Ajax Combinatie), Wilhelmina, Sparta, Rood Zwart, weer een Voorwaarts, HBS, VHC (Voorwaarts HBS Combinatie) en Vriendenschaar. Op de fundamenten van de vier laatstgenoemde verenigingen ontstaat uiteindelijk in 1912 TVV Theole. Theole blijkt wel over een lange adem te beschikken.

Wim Heij (VHC) en Wim van Doesburg (Vriendenschaar) staan in 1912 aan de basis van de nieuwe vereniging TVV. Zij richten een "commissie van voorbereiding" op die een grote en gezonde vereniging mogelijk moet maken. Op 16 juni 1912 is het dan zover. De voorbereidingscommissie heeft zijn werk gedaan en 44 belangstellenden komen bij elkaar in de bovenzaal van café Bellevue aan de Waal. Daar besluiten de aanwezigen de vereniging TVV (Tielsche Voetbal Vereeniging) op te richten. Initiatiefnemers Wim van Doesburg en Wim Heij worden beiden gekozen in het eerste bestuur van de nieuwe vereniging. Van Doesburg wordt voorzitter, zijn broer Jan secretaris en Frits Tolhuisen penningmeester. Wim Heij en Drikus Septer worden bestuurslid.

Voordat TVV in november 1912 in de Brabantse Voetbal Bond (BVB) kan aftrappen, moet de vereniging haar naam veranderen. Er bestaat namelijk al een TVV. De leden Thuur Schuil en Hans van Everdingen opperen de naam Theole, de historische naam van de stad Tiel. Onder die naam speelt de nieuwe vereniging een uitstekend seizoen waarin maar net het kampioenschap wordt gemist. Theole komt slechts een doelpunt tekort! Aan het einde van het eerste seizoen organiseert Theole met behulp van dagblad Tielsche Courant "seriewedstrijden" tegen verschillende ploegen uit de Nationale Voetbal Bond (NVB). De belangstelling voor dit toernooi is enorm. Op een veld achter café Toonen aan de Echteldsedijk wordt op die manier een stevige financiële basis onder Theole gelegd.


Theole sluit met wat geluk de competitie van 1913-1914 wel af als kampioen en promoveert naar de derde klasse van de NVB. De Eerste Wereldoorlog gooit roet in het eten, voor Theole vanwege de slechte bereikbaarheid van Tiel geen plaats in de noodcompetitie van de NVB. November 1914 wordt de club echter alsnog opgenomen in de tweede klasse van NVB-district Oost. Theole verbaast iedereen door in die klasse brutaalweg de titel te pakken.

Terwijl de zaken sportief voor de wind gaan (er is inmiddels zelfs een tweede elftal op de been gebracht), zijn er ook veranderingen op een ander vlak. Sigarenfabrikant en liberaal raadslid Cornelis Willem Dresselhuys stelt de gemeenteraad in 1916 voor een sportpark te openen in Drumpt. De raad keert zich tegen dit plan, waarna Dresselhuys boos opstapt en het terrein in Drumpt zelf koopt en als sportpark inricht. Theole gaat het complex bespelen. Op 22 april 1917 zien 2200 belangstellenden hoe de burgemeester van Wadenoijen (waaronder Drumpt valt) de eerste bal trapt op sportpark Drumpt. 

Georganiseerd jeugdvoetbal zoals we nu kennen, bestaat niet in die dagen. Toch komt er regelmatig nieuw bloed in de vereniging, voornamelijk door het inlijven van kleine clubjes met talentvolle jonge spelers. In 1917 bijvoorbeeld het complete clubje Olympia, met verschillende mensen die een grote rol binnen Theole zullen gaan spelen: Jaap Hak, Piet Wynia, Tom Corbelijn, Ad van Offerden, Piet Lazet en Maarten Dingemans bijvoorbeeld. 

Na een forse inzinking haalt Theole in het seizoen 1919-1920 opnieuw het kampioenschap binnen. Het kampioenselftal bestaat uit André Le Fèvre (die later als speler van het Utrechtse Kampong nog international wordt), Maarten Hak, Alex Melis, de broers Toel en Witje Tolhuisen, Diepenveen, Willem Meijer, Jan van den Eijnden, Van Holten, Piet Wynia en Rijk Grisel. Op 25 april 1920 speelt Theole tegen Heracles uit Almelo om een plaats in de eerste klasse. Theole wint en wordt acht jaar na zijn ontstaan eersteklasser. 

Het spelen in de eerste klasse breekt het kleine Theole op. De Tielenaren moeten ver reizen voor hun competitiewedstrijden. Dat kost niet alleen veel tijd, maar ook veel geld. Als Theole in 1924 na de 0-1 nederlaag tegen Hengelo degradeert, zit de club financieel aan de grond. De problemen stapelen zich zo hoog op dat er een vergadering word uitgeschreven. Op 20 september 1924 komt maar één vraag aan de orde: Moet Theole voortbestaan? Wim van Doesburg en beschermheer Dresselhuys voeren het woord en dringen erop aan de zaken opnieuw energiek aan te pakken. De vergadering stemt daarmee in. Onder leiding van de nieuwe voorzitter mr. Kortenbout-Van de Sluijs wordt een obligatielening uitgeschreven van 1000 gulden. Deze levert de club veel geld op.

Het inlijven van het vriendenclubje Zwaluwen bezorgt de vereniging een impuls die nog jaren zal doorwerken. Mensen als Joost van Helden, Gerrit Wijburg, Wim Linkerhof, Teunis Peters, Manus de Kleijn en Wim de Weijer blijken enorme aanwinsten op sportief en later ook bestuurlijk en technisch gebied. De aantrekkingskracht van Tiel en Theole blijkt groot genoeg om voor het seizoen 1925/1926 vijfvoudig international Jan van Gendt naar Theole te lokken. De midvoor komt over van Robur uit Apeldoorn. Erg succesvol is hij echter niet in De Betuwe. Na zeven keer wedstrijden in het geel/zwart wordt hij voor zijn diensten bedankt.

In de periode dat Theole naar het vijftienjarig jubileum toeleeft, wordt op de inmiddels vertrouwde manier de vereniging Achilles ingelijfd. En dus is Theole ineens weer vijftien knappe voetballers rijker, waaronder Broer Smits, Henk van Hardeveld en Antoon van IJzendoorn. Bij het jubileum in 1927 wordt de basis gelegd voor een traditie die jarenlang het gezicht van Theole zal bepalen: de club voert de revue De Stofzuiger op. Daarin komen allerlei actuele Tielse en algemene voetbalzaken aan de orde. De zaal van het Tielse Spaarbankgebouw is twee keer uitverkocht. Vijf jaar later, in 1932 is het vierde lustrum aanleiding voor de tweede revue, opnieuw samengesteld door Jaap Hak en Alex Melis: "Hallo Theole". Piet Wybia zingt daarin voor het eerst het
Theole-clublied. De muziek komt van het bekende Brabantse muzikanten/componisten-duo Lexanto, de tekst is de bekende streekschrijver G.J. Peeters.

Rond 1930 maakt Theole onder aanvoering van voorzitter Van Wessem serieus werk van het jeugdvoetbal. In de jeugdcommissie nemen vele prominente Theolers plaats, mannen als Wim Linkerhof, Jo Jansen, Ab Nekkers en Gerrit Wijburg. Een jeugdcompetitie is er in die dagen nog niet, maar op initiatief van Piet Wynia houdt Theole in september 1931 het eerste toernooi voor schoolelftallen. De eerste prijs is voor de HBS.

Met de jeugdafdeling gaat het beter dan met het eerste elftal. Jarenlang knokt Theole tegen degradatie, maar de ploeg weet in de tweede klasse telkens de dans van de degradatiewedstrijden te ontspringen. Tot in het seizoen 1936-1937 waarin de ploeg met TEC en SML strijdt om een plaats in de tweede klasse. Onder meer dankzij een 1-0 overwinning op TEC kan Theole het 25-jarig jubileum als tweedeklasser vieren, natuurlijk weer met een grootse revue: "Dat is Theole". In een jubileumwedstrijd speelt Theole tegen het Venlose VVV, de club waar de vroegere Theole-doelman Joop van Daalen inmiddels voorzitter is. Heel Tiel loopt uit om Bep Bakhuys in levende lijve in actie te zien.
De fans van de toen al legendarische midvoor krijgen waar voor hun geld, want VVV wint het ereduel met maar liefst 8-1.

In de jaren tot de oorlog gaat het beter met het Tielse spel. Verschillende talentvolle jonge spelers krijgen vanaf 1937 een plaats in het eerste elftal en dat werpt na enige tijd zijn vruchten af. De vijf Tielse voorhoedespelers, Kees Soetens, Kees van Elst, Wim van Elst, Frits de Wette en Wim Meijer, zijn in 1940 gezamenlijk nog geen eeuw oud. Dat levert voor de wedstrijd nog wel eens commentaar op uit het "vijandelijke" publiek. "Ze zijn met het aspirantenelftal gekomen", klinkt het in Doetinchem, waarna de "aspiranten" hun tegenstander met 5-2 van de mat vegen.

Theole ontkomt echter niet aan de gevolgen van de oorlog. Verschillende spelers worden in Duitsland tewerkgesteld. Onder hen eerste-elftalspelers als Frits de Wette en keeper Goos van Eck. Secretaris Aart van der Heijden is de spil in het web dat de leden in het buitenland aan Tiel verbindt. Vanuit Tiel gaan voedselpakketten (zelfs in de hongerwinter), Sportkronieken (met informatie over de sportieve prestaties van de geel-zwarten) en brieven naar Duitsland. Vanuit Duitsland komen brieven en vooral briefkaarten terug. En uit al die post blijkt hoezeer men zelfs onder de slechte omstandigheden in Duitsland meeleeft met gebeurtenissen in Tiel.

Theole doet het in de oorlogsjaren overigens uitstekend in de noodcompetities. In 1940 eindigen de Tielenaren in een competitie met tegenstanders als BVV, TEC, Leerdam, Top Oss als eerste. In Den Bosch wordt tegen BVV het kampioenschap binnengehaald. Zowel in 1941 als 1942 eindigen de Tielenaren in de tweede klasse van district Oost als tweede, achter het sterke Vitesse. In 1942 komt het sportieve leven langzaam maar zeker tot stilstand, de verenigingsband blijft echter bestaan.

Dankzij de inspanningen van Jan Kusters, maar ook van Hem Bekker wordt het gehavende sportpark na de oorlog opgeknapt en komt er in 1949 zelfs een tribune. Deze is voor een deel bekostigd uit het tribunefonds van voor de oorlogsjaren, voor een ander deel uit de wederopbouwgelden die Theole ontvangt om het sportpark in Drumpt weer op orde te stellen. Sportief gezien wordt de kar nog steeds getrokken door Joost van Helden, al krijgt hij in die jaren wel trainers als Brink en Willemsen naast zich.

Het dertigjarig jubileum in het jaar 1947 levert geen revue op maar wel een grote feestavond in het veiliggebouw van Septer (het Spaarbankgebouw is in het laatste oorlogsjaar in puin geschoten). Met het vernieuwde clubblad de Theoler gaat het ondertussen niet best. Het blad verschijnt tot 1950 zeer onregelmatig. Wel maken Kees Soetens en Bob van Arkel in 1949 en 1950 maken zij tijdelijk het blad Theole-post om in ieder geval de leden in Nederlands-Indië en in sanatoria op de hoogte te houden van het wel en wee van Theole.

Sportief gezien gaat het wel voor de wind, met verschillende trainers, maar nog steeds onder de immer bezielende mentale leiding van Joost van Helden. De mentale sessies elke vrijdagavond in huize Van Helden hebben een grote faam. In 1949 moet Theole met het Velpse Gelria uitmaken wie kampioen van de tweede klasse wordt. Ondanks de steun van de ruim veertig bussen Tielse supporters, verliest Theole het cruciale duel met 1-0.

In het seizoen 1950-1951 wordt Theole ingedeeld in de tweede klasse Zuid. Theole gaat de competitie in met het motto "zo ver mogelijk van onderen eindigen" en slaagt daar uitstekend in. De beslissende wedstrijd om het kampioenschap tegen TOP wordt in Oss met 2-0 gewonnen. Daarna moet Theole promotiewedstrijden spelen tegen DOSKO uit Bergen op Zoom. Bij DOSKO speelt international Rinus Bennaars, maar Theole heeft Kees van Elst. Opnieuw reist een enorme supportersschare mee met het Tielse team. In Bergen op Zoom wint Theole met 0-2, in Tiel wordt het vervolgens 1-0 uit een kopbal van Kees van Elst. Zijn ploeggenoten in het Tielse elftal zijn Jaap Hendriks, Kees Soetens, Bertus Wammes, Piet van Koolwijk, Stef Bekker, Broer Kakebeen, Wim van de Broek, Gerrit Reuser, Wim van Elst en Gerrit Stam. Ongeveer dertig jaar na de eerste keer is Theole opnieuw eersteklasser.

Kwalitatief schiet de Tielse ploeg in het seizoen 1950-1951 eigenlijk iets tekort voor de eerste klasse, maar dat proberen de spelers met inzet en mentaliteit te compenseren. De thuiswedstrijden trekken veel publiek, tussen de vier- en vijfduizend man. Niet alleen om de Tielenaren te ondersteunen, maar ook om de grote namen van de tegenstanders in actie te zien. Als het grote Heerenveen van de nog grotere Abe Lenstra in Tiel komt spelen, puilt het sportpark helemaal uit. De uitstraling van Lenstra blijkt enorm. Voorzitter Griffioen ontvangt zelfs brieven van dames die van hem willen weten hoe ze aan kaartjes voor de wedstrijd tegen de Friezen kunnen komen. Theole start het seizoen in de eerste klasse slecht. Na dertien wedstrijden heeft Theole pas drie punten gehaald. Onder leiding van Joost van Helden krijgt de Tielse club in het tweede deel van de competitie enige grip op het niveau. Toch blijft het lang spannend voor de Tielenaren die dankzij een 1-1 gelijkspel tegen mede-degradatiekandidaat Velocitas de degradatiedans ontspringen.

En dus viert Theole als eersteklasser in 1952 het veertigjarig jubileum. Het sportieve deel van de festiviteiten wordt gecombineerd met de feestelijkheden rond de opening van het Amsterdam-Rijnkanaal. In het Zilveren-Sluistoernooi speelt Theole tegen de gerenommeerde verenigingen Ajax, BVV en DOS. BVV wint de eerste editie, een jaar later is DOS de sterkste. In dat jaar slaagt Theole er niet in zich opnieuw in de eerste klasse te handhaven. Met vier overwinningen en vijf gelijke spelen komt de ploeg vier punten tekort om klassebehoud veilig te stellen. Beslissend is de nederlaag in het duel tegen HBS uit Den Haag.

De kwaliteit van het jeudgdvoetbal krijgt eind jaren vijftig een impuls dankzij de komst van veel Molukse voetballers bij Theole. Jeugdleider Jo Jansen speelt hierin een belangrijke rol, samen met Bernard Laisina. Jansen woont vlakbij de nieuwe woonwijk bij de Diederik Vijghstraat, waar veel Ambonezen een woning krijgen. het levert Theole voetballers op als Simon Tahamata, Anton Latuparissa, Wim Molle, Noes Tetelepta, Pieter, Jonas en Willem Metiary, Rein Boerasoba en verschillende leden van de drie families Timisela.

Veertien dagen lang wordt het vijftigjarig jubileum van Theole in 1962 gevierd. Er is een overzichtstentoonstelling in de benedenzaal van De Beurs, een jubileumreceptie een grote feestavond met optredens van de Wama's, de Pico's, Frans Vrolijk en twee dansorkesten. De feestavond wordt tevens gebruikt om een aantal bijzondere mensen te huldigen. Beschermheer dr. Hoogenboom krijgt een gouden jubileumspeld en zijn vrouw wordt benoemd tot erelid van de vereniging. Ook Aart van der Heijden, al 35 jaar secretaris, jeugdleider Wim Linkerhof en technisch leider Joost van Helden worden tot erelid benoemd. De club benoemt Kees van Elst tot lid van verdienste (hij speelde meer dan 500 wedstrijden voor zijn club "zonder ooit maar een keer berispt te worden".


"van elst op de schouders"

Het bericht van de oprichting van een handbalclub als onderdeel van de sportvereniging Theole wordt in 1963 niet door iedereen binnen de vereniging met enthousiasme ontvangen. Er is al ruimtegebrek op het sportpark in Drumpt, bovendien is men bang dat een damesclub geen stand zal houden.

Dat laatste blijkt mee te vallen, de handballers blijven tot ver in de jaren negentig actief in Tiel, al is het dan al heel wat jaren niet meer onder de vlag van Theole. Sportief gezien doen de handbalsters het overigens direct uitstekend. Al in 1965 viert het juniorenteam het kampioenschap, een jaar later gevolgd door de senioren. Theole behaalt dat kampioenschap met 71 doelpunten voor en slechts 11 tegen.

"De handbaldames van Theole"

Op initiatief van beschermheer dr. Hoogenboom start de club in 1964 met een schoolvoetbaltoernooi voor lagere scholen in Tiel: het dr. Hoogenboomtoernooi. Dit in navolging van het succesvolle Piet Wyniatoernooi dat Theole al vanaf 1931 houdt voor scholieren van de middelbare en hogere scholen. Theole zoekt hiervoor samenwerking met de Tielse Politiesportvereniging. Agenten handhaven als scheidsrechter de orde binnen de lijnen, een traditie die in de loop der jaren helaas verwatert. Hoogenboom voelt zich zeer verbonden met zijn toernooi. Als het even kan, reikt hij zelf de prijzen uit. Tot ver na zijn dood behoort een bezoekje aan zijn vrouw door enkele mensen van de club tot de vaste voorbereiding van het evenement. De weduwe Hoogenboom doet ieder jaar een bijdrage om de kosten van het toernooi te helpen dekken en zorgt voor een nieuwe wisselbeker als een school definitief beslag legt op de oude. In februari 1994 overlijdt mevrouw Hoogenboom op 95-jarige leeftijd en pas dan komt aan die traditie een einde. Het dr. Hoogenboomtoernooi is echter nog steeds een springlevend evenement.

De band tussen Theole en de Molukse gemeenschap in Tiel wordt nog sterker als in 1966 de Molukse voetbalvereniging Chans met Theole "fuseert". Chans speelt al enkele jaren succesvol in de zomeravondcompetitie, maar neemt vanaf het seizoen 1966-1967 als Theole 4 deel aan de KNVB-competitie. Het elftal legt in het eerste seizoen bijna ongeslagen beslag op de titel. In de voorlaatste wedstrijd van het seizoen verliest het vierde met 4-3 van RKTVC 2. Op de slotdag neemt het team sportief revanche door Heukelum 2, de nummer twee van de ranglijst, met 8-2 terug te wijzen.
Het elftal speelt via uitwisselingsorganisatie Euro-Sportring jaarlijks in Denemarken. De spelers worden bij verschillende families ondergebracht en er ontstaan contacten die tot de dag van vandaag voortdurend.

In 1967 speelt Theole alweer vijftig jaar op sportpark Drumpt. Dat halve eeuwfeest wordt niet gevierd, maar wel doet de gemeente Tiel de verheugende mededeling dat de dreigende verhuizing (ook toen al) van de baan is. Theole kan op sportpark Drumpt blijven zitten en groeit in die jaren als kool. In de seizoenen 1967-1968 en 1968-1969 melden zich maar liefst 160 nieuwe jeugdleden. In het januari 1970 zijn daar alweer veertig aanmeldingen bijgekomen. De vereniging komt daardoor steeds krapper in haar jasje te zitten. Hoe krap blijkt wel uit de mededeling in de Theoler van april 1970. Daarin valt te lezen dat de training voor de pupillen van 10 tot en met 12 jaar is verdeeld over twee avonden. Anders dan tegenwoordig wordt er geen onderscheid gemaakt op basis van kwaliteit. Op maandag trainen de jongens waarvan de achternaam begint met een van de letters A tot en met K. Op dinsdag trainen de letters L tot en met Z. Maar er gloort licht aan het eind van de tunnel. De gemeente Tiel laat weten dat Theole de beschikking krijgt over een vierde veld en een verhard trainingsveld.

En niet alleen het voetbaldeel van de vereniging groeit. Theole wordt steeds meer een omnisportvereniging. Na de handbal-afdeling komt in 1970 een zelfstandige trimafdeling van de grond.

Aan het begin van de jaren zeventig vertrekken twee spelers op jonge leeftijd bij Theole. Beiden zullen ze furore maken in het profvoetbal. Simon Tahamata gaat naar de jeugd van Ajax in Amsterdam, Jan van Deinsen naar NEC in Nijmegen. In hun loopbanen komen ze elkaar nog regelmatig tegen. Bij de derbys tussen Ajax (Simon) en Feyenoord (Jan) bijvoorbeeld. Allebei halen ze het Nederlands elftal, maar daarin spelen ze nooit samen. Na hun actieve spelersperiode worden ze allebei trainer. Tahamata in België, Van Deinsen in Nederland, maar ook ver daarbuiten.

Voor het eerst sinds 1915 speelt Theole lager dan de tweede klasse KNVB. Juist aan de vooravond van de viering van het zestigjarig jubileum in 1972 degradeert het eerste elftal naar de derde klasse. Een tegenslag voor de Theole-leden die hard aan het werk zijn om opnieuw iets bijzonders van het jubileum te maken: de heren Van Buren, Cornelissen, Daamen, Van Doorn, Van Hattem, H. Hevel, Van der Heijden, B. Jonkers, Van Schaik, Soetens en Van der Westen.

De vijf nog levende oprichters zijn op 17 juni 1972 de eregasten tijdens de jubileumviering. J. van Daalen, H. van Reedt Dortland, W.J. Tolhuysen, J. van Everdingen en R. van Everdingen ondergaan op het podium van de Tielse Agnietenhof een huldiging. Voorzitter Van Westen biedt hen een tafelaansteker en een oorkonde aan.

Ook het feestprogramma mag er wezen. André van Duin en Ria Valk zijn in die dagen nog niet zo beroemd als de Picoâ's en de Vomo Brothers, maar alle acts weten het publiek uitstekend te vermaken. Bob Vrieling praat het programma aan elkaar, Trio Joop Reijnolds zorgt voor de muziek. De feestvreugde wordt nog verder verhoogd door de mededeling dat het gemeentebestuur een krediet van 250.000 gulden beschikbaar stelt voor de verbetering van de accommodatie van Theole.

Al jaren wil Theole een nieuw clubhuis bouwen. In 1977 komt het er eindelijk van, maar natuurlijk heeft de vereniging geen onuitputtelijke financiele reserves. Zelfwerkzaamheid moet uitkomst bieden. Het driemanschap Stef Bekker, Nelis van Doorn en Tecco den Haan neemt de verantwoordelijkheid voor de "bouwploeg" op zich. Het resultaat overtreft alle verwachtingen.

Naast voetballen, handballen en trimmen is het vanaf het seizoen 1977/1978 ook mogelijk om onder de vlag van Theole te zaalvoetballen. Henno Verbeek en Wim van Os nemen plaats in het bestuur en zitten daar in 2002 nog in. De aanstichter van de plannen was overigens Leo Jobse die behalve Verbeek en Van Os nog een flink aantal andere mensen meekrijgt: Bert Boelhouwer, Jan Heimans, Sjaak Jaarsma, Jan van Veenendaal, Jan van Rustenhoven, Claus Uhlenbroich en iets later Chris Laurens.

Ter gelegenheid van het zeventigjarig jubileum in 1982 wordt de geschiedenis van de vereniging op schrift gesteld door een echte professional: streekarchivaris Wim Veerman. Hij brengt het Theole-archief in kaart en schrijft op basis daarvan het 28 pagina's tellende boekwerkje 'Een bron van vreugde'. Voor Veerman zijn de sportieve pieken en dalen duidelijk minder belangrijk dan het rijke verenigingsleven van de oudste Tielse voetbalclub. Het levert weer eens een ander, in veel opzichten wellicht boeiender, beeld op van de geschiedenis van Theole.

Op 16 september 1984 lost Theole-voorzitter Arie Flantua het startschot voor de tiende editie van de Groenendaalcross. Opnieuw valt de deelname (zeventig atleten) tegen. Jacques Wouda schrijft zowel de 4 als de 6 kilometer op zijn naam. Henk Schroër wordt op die laatste afstand derde, snelste vrouw is Tonnie Verweij. De nummer twee van de 6 kilometer verdwijnt na de finish spoorloos. Een oproep in de Tielse Courant levert echter succes op. P. Spaan uit Monster meldt zich alsnog bij de organiserende trimclub om zijn prijs in ontvangst te nemen. Twee jaar later wordt de twaalfde en laatste cross gelopen.

Opnieuw wordt het voortbestaan van sportpark Drumpt bedreigd, blijkt uit een vertrouwelijke nota van de gemeente Tiel. En niet alleen Theole moet op haar tellen passen, voor verschillende andere verenigingen dreigt eveneens een verhuizing. Pas nadat het dagblad De Nieuwe Krant eind 1984 daarover publiceert, informeert de gemeente de Tielse clubs. Voor Theole blijkt er ruimte gereserveerd op sportpark Rauwenhof. Daar moeten ook de hockey- en korfbalclub hun thuishaven krijgen. Theole is niet erg gecharmeerd van de gemeentelijke ideeën en bespreekt met diverse verenigingen de mogelijkheid om sportpark Drumpt samen te bespelen. Het bestuur spreekt onder meer met de korfbal-, rugby-, handbal- en honkbalvereniging. Met deze laatste vereniging wordt zelfs overeenstemming bereikt. Als echter blijkt dat De Panters op het nieuwe sportpark Rauwenhof een volwaardige eigen accommodatie kunnen krijgen, kiezen de honkballers alsnog voor die optie.

"Luctor et emergo" kopt het clubblad in het eerste nummer van het seizoen 1985-1986. Enkele maanden eerder is gebeurd wat nauwelijks iemand voor mogelijk hield: Theole in "de Brabander". Daarin heeft de club tot dusver alleen in het seizoen 1912-1913 gespeeld. In de eerste klasse van Noord-Brabant komt Theole onder meer uit tegen Beesd, Buren, GVV, RKTVC, SCR en SCZ. Dat is nog eens andere koek. Voorzitter Arie Flantua roept de leden op om de handen ineen te slaan en er zo voor te zorgen dat het eerste team het verloren terrein zo snel mogelijk herwint.

De jubileumreünie van Oud Theole wordt op 7 juni 1986 druk bezocht. Vijftig jaar eerder hebben Frits Tolhuysen en Piet Wynia op 15 februari 1936 in hotel Suisse een bijeenkomst uitgeschreven voor oud-Theolers. De aanwezigen genieten zo van deze bijeenkomst dat zij die dag besluiten Oud Theole op te richten. Tijdens de reunie in 1986 roepen de krasse knarren een commissie van wijze mannen in het leven om het hoofdbestuur te adviseren over een sportieve terugkeer van het eerste elftal op een hoger niveau. De heren Pakvis, Wammes, Schoots, Gennissen en Hermsen nemen in de commissie plaats. De wijze mannen komen echter tot de conclusie dat er voor Oud Theole geen rol is weggelegd met betrekking tot het eerste team. Wel doen zij een oproep aan hun leden om het jubileumfonds met hun bijdragen te vullen.

Theole is inmiddels wel weer aan een feestje toe en dus wordt het vijfenzeventigjarig jubileum in 1987 uitgebreid gevierd. De jubileumcommissie onder leiding van Herry In den Bosch stelt een vooral sportief getint jubileumprogramma op. Theole is niet echt armlastig maar heeft wel grote plannen om een nieuwe kleedaccommodatie neer te zetten. Voor de jubileumviering is daardoor niet veel geld beschikbaar. De jubileumcommissie stelt zich daarom ten doel om juist een fikse financiële bijdrage aan de accommodatieplannen te leveren. Dat lukt. Tijdens de jubileumreceptie biedt In den Bosch voorzitter Arie Flantua een cheque aan van zevenduizend gulden.

Het eerste elftal zorgt voor het hoogtepunt van het jubileumjaar door in de voorlaatste wedstrijd van het seizoen het kampioenschap te pakken na een 1-3 overwinning op Maliskamp. Daarmee keert het eerste elftal terug in de KNVB, al is het nog steeds maar de vierde klasse.


Theole 1 kampioen 1987

Tijdens het jubileum wordt bovendien de basis gelegd voor het hoofdsponsorschap van Mulders in het jaar erna. De familie Mulders is van oudsher een echte Theole-familie en de sponsoring door een concurrerend garagebedrijf (Verhoeks) wordt al enige tijd met lede ogen aangezien. Vanwege de jarenlange steun aan de vereniging krijgt Mulders-directeur Jacques Mulders het erelidmaatschap van de vereniging aangeboden.

Op 17 december 1988 openen voorzitter Arie Flantua, jeugdspeler John van de Heuvel en de sponsoren Mulders en Van Ingen de nieuwgebouwde kleedkamers en bestuursruimtes. De financiële basis voor de plannen is gelegd met een superloterij. De hoofdprijs, een opel Corsa (van Mulders uiteraard) is voor de Tielse fotograaf Ad van Hasselt.

In mei 1989 valt opnieuw het doek voor Theole 1 in de KNVB. Nadat in de laatste competitiewedstrijd met 1-1 wordt gelijkgespeeld tegen Maurik, verliest Theole de beslissingswedstrijd tegen St. Michielsgestel met 2-1. Voor de tweede maal in een paar jaar komt Theole in de afdeling Noord-Brabant terecht. Aan nieuwe trainer Arthur van Soelen, opvolger van Jacques Biessels, is de taak om het verloren terrein te herwinnen.

De maand maart van het jaar 1991 brengt Theole een financiële meevaller. Oud-jeugdspeler Dirk Jan Derksen maakt in de thuiswedstrijd van BVV Den Bosch tegen Emmen zijn debuut in de hoofdmacht van de Bossche eerste-divisievereniging. Behalve dat die gebeurtenis een sportieve opsteker voor de jeugdafdeling is, levert dit de club achtduizend gulden op. Twee jaar na de degradatie naar de afdeling keert Theole in april 1991 onder leiding van trainer Arthur van Soelen terug in de vierde klasse van de KNVB.


Theole kampioen 1991

Tien jaar eerder leek het er al van te komen, maar in het seizoen 1993-1994 is het daadwerkelijk zover. Onder de vlag van Theole neemt een meisjeselftal aan de competitie deel. De meisjes spelen in hun eerste seizoen een competitie tegen Heerwaarden, RKTVC, DSC, Jan van Arckel en TEC. Willem Metiary staat aan de basis en is nog steeds een belangrijke spil in het vrouwenvoetbal bij Theole. Verschillende van zijn meisjes van toen spelen nu bij de senioren op zaterdag of zondag.

Het eerste elftal komt in mei 1995 een punt tekort om in de vierde klasse KNVB nog een beslissingswedstrijd om klassebehoud te mogen spelen. Dit betekent dat de geel-zwarten voor de derde maal in tien jaar tijd naar de eerste klasse van de afdeling Noord-Brabant degraderen. Theole keert overigens onder leiding van trainer Jan Laurens uit Renkum een jaar later alweer terug in de vierde klasse. Vervolgens worden plannen gesmeed om Theole binnen enkele jaren tenminste op het niveau van de tweede klasse, maar liefst nog hoger, terug te brengen. Dat lukt als de club in het seizoen 2003-2004 voor de vijfde maal in zes jaar de nacompetitie in de derde klasse haalt en deze keer onder leiding van trainer Chiel van Orsouw wel succesvol is.

De jaren negentig zijn, alle ambities van het eerste elftal ten spijt, toch bovenal de jaren van het jeugdvoetbal bij Theole. De jeugdafdeling groeit als kool en dat leidt ertoe dat in het seizoen 1999/2000 maar liefst zeventien junioren- en zestien pupillenteams (waaronder drie meisjesteams) namens Theole aan de competitie deelnemen.

Bovendien komen de elftallen steeds hoger te spelen. Een gevolg van deze ontwikkelingen is wel dat de sterkste jeugdspelers op steeds jongere leeftijd (als D- of C-junior) de overstap naar clubs in het betaalde voetbal maken of op iets oudere leeftijd kiezen voor het eerste elftal van een andere amateurvoetbalvereniging. Met verschillende teams haalt Theole het hoogste districtsniveau en zelfs af en toe een landelijk niveau.

Voor het negentigjarig jubileum van Theole in 2002 wordt flink uitgepakt. Net als tijdens het vijfenzeventigjarig jubileum is het de bedoeling dat de feestelijkheden de vereniging niets kosten en dat er zelfs geld overblijft. In 2001 wordt een jubileumcommissie benoemd met Arie Flantua als voorzitter. Arie Flantua maakt na een aantal maanden wegens tijdgebrek plaats voor Fred Aukes. Het gezelschap bestaat verder uit Jan Vos, Jan Lemmers, Stef van Dodewaard, Co van Buren en Harald van Rooijen. In augustus 2001 gaat het jubileumprogramma feestelijk van start met een wedstrijd van Theole 1 tegen de profs van Ajax. In 1953 stonden beide clubs voor het laatst tegenover elkaar in het befaamde toernooi om Zilveren Sluis in Tiel. Hoewel het weer niet echt meewerkt, weten zo"n zesduizend belangstellenden de weg naar sportpark Drumpt te vinden. Speciaal voor de gelegenheid wordt de oude hoofdingang aan de Lingedijk heropend. Rondom het hoofdveld verrijst een klein voetbalstadion zodat alle bezoekers de wedstrijd vanaf een zitplaats kunnen bekijken. Na een 0-3 ruststand wordt het 0-9 voor Ajax, onder meer dankzij vijf treffers van Zlatan Ibrahimovic.


Theole1 - Ajax1

Met een wedstrijd tegen eredivisieclub Vitesse sluit Theole het jubileum in juli 2002 af. Omdat de gemeente verzuimt om tien politiemensen te reserveren, wordt de wedstrijd in Tiel door de burgemeester verboden. Wat een grootse happening op sportpark Drumpt had moeten worden, wordt daardoor een vriendschappelijk potje In Oosterbeek. Onder toeziend oog van twee agenten, die in de rust zelfs verdwijnen, wint Vitesse.

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!